www.frontnieuws.com
Sinds de VS en Israël hun oorlog zijn begonnen – sorry, hun “gerichte, beperkte gevechtsoperatie” – zijn harde feiten schaars.
In een meer dan normaal troebel oorlogsverhaal is ons verteld dat Iran aan het winnen én aan het verliezen is, afhankelijk van wie je het vraagt. Het is een oorlog om een regimewisseling, maar ook weer niet. Diverse Iraanse functionarissen zijn gedood, en sommigen kwamen terug. Netanyahu was ook even dood. Er werd gesproken over een tactische atoombom, schrijft Kit Knightly.
Nergens is deze oorlogsmist dikker dan in de Straat van Hormuz, waarover het schijnbaar onmogelijk is om een *ahem* duidelijk antwoord te krijgen.
De berichtgeving is zo snel en tegenstrijdig dat het beelden oproept van een uitgebreid spel van “ja, en…” dat wordt gespeeld door leden van een improvisatiegroep die totaal verschillende doelen voor het verhaal hebben en elkaar stiekem haten.
Binnen enkele uren na de eerste bombardementen van “Epic Fury” meldden westerse nieuwsbronnen dat Iran de Straat van Hormuz had gesloten.
Toen zei Iran dat ze dat niet hadden gedaan, maar ze dreigden het te doen.
Vervolgens kwamen westerse verzekeraars tussenbeide en dwongen ze in feite een sluiting af door te weigeren schepen die door de Straat voeren te verzekeren.
Toen zei Donald Trump dat het Amerikaanse leger de schepen zou verzekeren, en bood hij hen ook militaire escorte aan.
Vervolgens werd ons verteld dat Iran de Straat niet kon sluiten, zelfs als ze dat wilden, omdat hun marine volledig was vernietigd.
Vervolgens meldde de pers dat Iran de Straat had bezaaid met “ongeveer een dozijn mijnen”, ondanks dat Iraanse functionarissen dit volledig ontkenden.
Nog vreemder is dat zelfs de Amerikaanse minister van Oorlog, Pete Hegseth, de aanwezigheid van mijnen weerlegde en tijdens een persconferentie zei: “We hebben daar geen bewijs van.”
Dat roept een interessante vraag op: als beide regeringen die bij deze oorlog betrokken zijn zeggen dat er geen mijnen zijn, wie zegt dan dat er WEL mijnen zijn? En waarom?
Wie gaat tegen zowel het Pentagon als het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken in? En waarom gelooft de overgrote meerderheid van de pers hun woord?
Helaas, als er WEL mijnen liggen, is de Amerikaanse marine niet in staat om er iets aan te doen, aangezien ze hun vier mijnenvegers in september uit dienst hebben genomen en ze vervolgens in januari uit het gebied hebben gevaren.
Aangezien het leggen van mijnen door Iran in de Straat een zeer voor de hand liggend potentieel gevolg is van elk conflict – een scenario dat de VS de afgelopen vijftig jaar waarschijnlijk tientallen keren in oorlogssimulaties heeft doorgenomen – is dit een zo ongelooflijke vorm van “incompetentie” dat het vrijwel neerkomt op zelfvernietiging.
Sommige politici stelden onlangs voor om mijnenvegersdrones in te zetten om de handelsroute open te houden, maar de pers maakte daar onmiddellijk een einde aan met het bericht dat “Mijnenvegersdrones nemen de risico’s voor het vrijmaken van Hormuz niet weg”
De pers en politici zijn dus verwikkeld in een debat over de beste manier om mijnen te verwijderen waarvan niet is bevestigd dat ze er zijn, en waarvan beide partijen officieel verklaren dat ze niet bestaan.
Ondertussen biedt Iran veilige doorgang door de Straat aan schepen uit China, of schepen die in yuan handelen, of gewoon iedereen die het vriendelijk vraagt. Wat lijkt te suggereren dat ze de waarheid spreken over de afwezigheid van mijnen.
Wat opnieuw de vraag oproept waarom de pers er zo op gebrand lijkt dat die mijnen er zijn.
Al deze tegenstrijdigheden leiden tot een reeks prangende vragen:…die allemaal ofwel helemaal geen antwoord hebben, ofwel meerdere tegenstrijdige antwoorden.
Is de Straat van Hormuz open of gesloten?
Zo ja, wie heeft hem gesloten en hoe?
Waarom kan de Amerikaanse marine de Straat niet openhouden?
Heeft Iran nog marineschepen over? Of zijn die tot zinken gebracht?
Zijn er mijnen uitgelegd? Hoeveel?
Als er mijnen zijn uitgelegd, zou Iran dan veilige doorgang kunnen bieden zoals het naar verluidt doet?
Het lijkt duidelijk dat grote delen van het establishment willen dat de Straat van Hormuz gesloten wordt, of in ieder geval dat iedereen gelooft dat deze gesloten is. De bredere redenen voor het “waarom” liggen voor de hand: prijzen opdrijven, tekorten en paniek zaaien. Chaos. Nog beter, dure chaos. De beste soort.
Maar het lijkt er ook op dat Donald Trump en degenen die dicht bij hem staan niet willen dat de Straat gesloten wordt en proberen te benadrukken dat deze open is en open kan worden gehouden.
Vandaar, zo kunnen we alleen maar veronderstellen, de heen-en-weer-beweringen –
“Het is gesloten!”
“Nee, het is open.”
“Eigenlijk zeker gesloten – en bezaaid met mijnen!”
“Nee, open, open, open, open.”
“Gesloten, gesloten, gesloten, gesloten – overal mijnen…”
Twee chauffeurs die vechten om het stuur, terwijl de auto als een gek heen en weer slingert.
Deze strijd over de richting van het narratief lijkt nog steeds gaande; gisteren nog smeekte Trump de NAVO-bondgenoten om te helpen de Straat open te houden. Het ziet er niet naar uit dat ze gaan helpen.
De pers is zelfs al vooruit aan het plannen door zich voor te bereiden op het feit dat de economische impact van de sluiting van Hormuz tot na het einde van de oorlog zal voortduren.
De Financial Times kopte…
“Waarom Hormuz ons nog lang na het einde van deze oorlog zal achtervolgen”
En vervolgt…
Het ligt niet in de macht van Trump om deze vitale zeepassage te heropenen door de overwinning uit te roepen en weg te lopen. In plaats daarvan zal zijn oorlog met Iran – en de specifieke kwestie van de Straat van Hormuz – de rest van zijn presidentschap bepalen en zijn opvolgers wellicht achtervolgen.
Dat komt omdat de sluiting van de zeestraat zowel een onmiddellijke crisis als een strategisch dilemma op de lange termijn veroorzaakt. Het huidige probleem is dat hoe langer de zeestraat gesloten blijft, hoe groter de dreiging van een wereldwijde recessie is. Het toekomstige dilemma is dat Iran nu weet dat controle over de Straat van Hormuz het een wurggreep op de wereldeconomie geeft. Zelfs als het zijn greep op korte termijn versoepelt, kan het deze in de toekomst weer aanscherpen.
Zie je het?
In een zet die rechtstreeks uit Wag the Dog komt, hebben ze het narratief verzekerd tegen iedereen, of het nu Pezeshkian/Trump/Hegseth/Netanyahu is of wie dan ook die plotseling beweert dat de oorlog voorbij is en het plan verpest.
Ze vertellen ons dat zelfs als dat gebeurt, zelfs als de partijen tot een akkoord zouden komen en de vijandelijkheden zouden beëindigen, we nog steeds “achtervolgd” zullen worden door Hormuz en “de gevolgen van de sluiting zullen voelen” lang nadat de gevechten voorbij zijn.
Dat maakt het heel duidelijk, nietwaar?
Het is van vitaal belang voor het grotere narratief dat de Straat van Hormuz gesloten is.
Mogelijk voor onbepaalde tijd
De vraag is wat er daarna komt.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
