www.martinvrijland.nl
Zonsverduistering. Het woord beheerst deze week elke voorpagina, elk journaal en elke app-melding, want morgen, woensdag 12 augustus, trekt de grootste zonsverduistering sinds 1999 over Europa. In het westen van IJsland en het noorden van Spanje wordt de zon volledig bedekt, en zelfs het uiterste noordoosten van Portugal vangt een strook totale duisternis. Boven Nederland en België verdwijnt zo’n 90 procent van de zon, met het maximum rond 20:10 uur, laag boven de westelijke horizon. Het draaiboek ligt klaar: haal op tijd een eclipsbrilletje, kijk op het afgesproken moment omhoog, en mocht je iets missen, dan staat er een livestream met een deskundige klaar die je vertelt wat je zojuist gezien hebt. Duizenden mensen zijn zelfs naar Spanje afgereisd, omdat daar de kans op een heldere hemel het grootst is.
De zonsverduistering is een perfect voorbeeld van hoe media je perceptie beheren en je aandacht proberen te focussen op één ding, zodat je het andere vergeet; zoals een goochelaar je aandacht vestigt op de zwierige bewegingen van zijn handen en van de verleidelijke assistente, zodat je niet ziet hoe de truc uitgevoerd wordt. Waar je namelijk echt op zou moeten letten, is datgene wat het gehele fenomeen op zijn grondvesten doet schudden, en dat is op de vraag: Waar is de maan vlak voor de zonsverduistering? De maan zou immers het immens grote rotsblok zijn dat voor de zon schuift, waardoor de zon ineens verduisterd wordt. Dus waar is de maan voordat dat moment optreedt?
De officiële lezing en haar eigen probleem
De officiële lezing is dat je de maan vlak voor de zonsverduistering niet ziet, omdat de hemel dan zo extreem helder is, dat het licht zo verstrooid wordt, dat je de maan niet ziet, maar houd maar eens een steen voor een zaklamp. Je ziet de steen toch echt. En je weet uit eigen ervaring dat de maan overdag vaak wél gewoon zichtbaar kan zijn: iedereen heeft die bleke schijf weleens aan een blauwe middaghemel zien staan, in exact datzelfde daglicht, door exact dezelfde atmosfeer heen. En zelfs als je ogen tekortschieten, draag je een telefoon bij je met apps die de maanpositie doorlopend en normaal gesproken haarscherp weergeven, ook overdag, ook achter bewolking. Je hoeft dus niet blind de hemel af te speuren: de app wijst je de exacte plek aan waar volgens het model iets moet staan. De vraag is daarmee niet of het lastig kijken is, maar of er op die aangewezen plek überhaupt iets te vinden valt. En dat is precies wat iemand vóór jou al eens heeft nagelopen.
De toets die al eens is uitgevoerd
Een reizende onderzoeker uit Boston voerde de controle uit tijdens een eerdere zonsverduistering. Hij liet het spektakel voor wat het was en ging uren van tevoren systematisch op zoek naar de naderende maan: eerst met het blote oog aan een heldere hemel, daarna met zo’n app. Het resultaat: niets. Geen maan te zien. Niet op de positie die het naderingsverhaal voorschrijft, niet in de buurt van de zon, nergens. Het blijft een getuigenis van een derde, en juist daarom kun je morgen de kans grijpen om die toets zelf uit te voeren. Kijk gewoon omhoog en stel jezelf de vraag: Waar is de maan, als die zo meteen voor de zon schuift?
Je gaat haar niet zien. Ze is er niet, omdat het een plasmafenomeen is. Hoe dat precies zit, lichtte ik uitgebreid toe in dit artikel. Daarin vind je tevens de animaties die je laten zien dat de zon- en maansverduisteringen en alle standen van de zon en de maan volledig verklaard worden binnen het plasmakoepelmodel. In mijn boek De Thuiskomst ga ik uitgebreid in op dat model, maar het loont zeker de moeite om ook dat artikel even te lezen, voordat je morgen op zoek gaat naar de maan.
Een plasmaeffect, geen rotsblok
Wat schuift er dan wél over de zon? In De Thuiskomst beschrijf ik de hemel als een dashboard: geen oneindige leegte met losse rotsbrokken erin, maar een statusdisplay van de machinerie waarin wij leven. De maan is in dat model geen bol op afstand, maar een elektromagnetische afdruk in één van de atmosferische gaslagen van de plasmakoepel boven ons. Een imprint, zoals een stempel zijn patroon overdraagt op een ander oppervlak. Wie scherpe opnamen van het maanoppervlak naast de contouren van landmassa’s legt (en het kanaal Vibes of Cosmos heeft daar jarenlang buitengewoon gedetailleerd werk in verricht) ziet iets dat zich niet meer laat terugdraaien: dat oppervlak is een kaart. Wat altijd voor willekeurig kraterlandschap doorging, blijkt te bestaan uit kustlijnen, uit continenten, uit zeeën.
De zon is in dit model een gefocust elektromagnetisch effect binnen een gaslaag onder de plasmakoepel. Die gefocuste energie geeft het felle zonlicht dat wij zien en geeft de warmtestraling die wij voelen. De zon is in dat model dus geen gloeiende gasmassa (die blijkbaar nooit opgebrand is) op 150 miljoen kilometer afstand, maar is een effect van gefocuste energie op slechts 5.500 tot 6.000 kilometer afstand binnen onze eigen atmosfeer.
Een zonsverduistering is in dat model een schermgebeurtenis. Het zoneffect en het maaneffect draaien elk hun eigen patroon door hetzelfde koepelscherm, en uitsluitend wanneer beide zich bij nieuwe maan op dezelfde breedtegraad bevinden, overlappen ze. Er schuift geen rots voor een lamp; er vallen twee plasma-effecten over elkaar heen in één display. Het ene effect dempt het andere effect op dat moment uit. Het maaneffect dempt het zoneffect uit. Het zijn twee energetische focuspunten die samenvallen.
Ik hoor de tegenwerping al: verduisteringen zijn toch tot op de seconde te voorspellen, en bewijst dat niet juist het bolmodel? Nee. Voorspelbaarheid bewijst geen wereldbeeld, maar regelmaat: een systeem dat op een dienstregeling draait, produceert gebeurtenissen volgens die dienstregeling, en die kun je in een kalender vangen zonder ook maar iets van het onderliggende mechanisme te begrijpen. Sterker nog: het officiële NASA-model lijkt op maat te zijn gemaakt rondom de regelmaat. Stel jezelf maar eens de vraag, waarom het plasmakoepelmodel exact op dezelfde data uitkomt.
Wie de aandacht regisseert, regisseert de waarneming
Kijk nu nog eens naar wat het mediacircus rond zo’n verduistering feitelijk doet. Je volledige aandacht wordt naar één afgesproken tijdstip en één afgesproken punt getrokken: het aftelmoment, het brilletje, de juichende menigte, de camera die omhoog wijst. Niemand wordt aangemoedigd om drie uur eerder naar de lege plek te kijken waar de hoofdrolspeler volgens het script al zou moeten klaarstaan. Dat is geen verslaggeving van een verschijnsel; dat is regie van je waarneming. Volg het draaiboek en je krijgt een wonder voorgeschoteld; kijk ernaast en je stuit op een anomalie die het complete decor ondergraaft. Het is exact het patroon dat ik in het vorige artikel over monetarisatie en perceptiesturing heb ontleed, en het is de reden dat de hemel in De Thuiskomst een volledig eigen hoofdstuk kreeg.
Wie werkelijk wil begrijpen wat daar boven de westelijke horizon gebeurt, leest vandaag nog het hoofdstuk Het Dashboard in De Thuiskomst. Het boek is direct online en in meerdere talen te lezen, de papieren editie is er in het Nederlands, het Duits, en het Engels. Begrijpen is de eerste stap; zelf toetsen is de tweede.
Berichtenhistorie (50)
Bouw Mee Met Martin Vrijland
Deze website draait volledig op ondersteuning van lezers. Word daarom steunpilaar.
STEUNPILAAR WORDEN
